Een reis naar Palestina. Verhouden tot…?

Een maand geleden reisde ik met een groep maatschappelijk geïnteresseerde studenten af naar Palestina. Een reis georganiseerd door Millennium Travels, een reisorganisatie die door middel van ervaring in het buitenland, waarbij ‘de ontmoeting met de ander’ centraal staat, een bewustwording bij jongeren wil stimuleren. Wij gingen naar het bezette Palestina om zo een ander verhaal te horen dan het verhaal van Israël, wat je vaak in de Westerse media hoort.

Een mooie insteek vond ik zelf, al vond ik het wel moeilijk mij te verhouden tot dit conflict. Ik vond het al een moeilijk conflict en nu zou ik ook nog een verhaal krijgen van één kant, de Palestijnse kant. Ondanks dat ik een uitgesproken politieke mening heb vond ik het spannend mij over de situatie Isräel-Palestina uit te laten omdat het zo gecompliceerd is. Ik had  drie verbanden om mij toe te verhouden; het verhaal van Palestina, het verhaal van Israël en de reisorganisatie. Wat vind ik van het kader dat zij voor mij creëren en hoe beweeg ik mij daarin? Normaal gesproken reis ik alleen en kan ik zelf bepalen waar ik die dag heen ga en waar ik mijn tijd in investeer. Nu volgde ik het program van Millennium Travels, die mij een éénzijdig verhaal van dit conflict zouden meegeven. Dit vond ik spannend. Was ik het hier wel mee eens?

Verbazing
Ons programma zat zo vol en we hebben zoveel bezocht dat ik mij daarover gelukkig niet meer druk hoefde te maken. We hebben mensenrechtenorganisaties bezocht, ziekenhuizen, musea, theaters, checkpoints, vluchtelingenkampen, de woestijn, kerken, kloosters en moskeeën. En iedereen die we ontmoette had zijn eigen verhaal en beleving van het conflict. Vooral de eerste dagen ervoer ik de heftigheid en de ernst van de situatie het meest. Vol verbazing was ik over hoe mensen dit elkaar aan kunnen doen. Israëli die óp de huizen gaan wonen van de Palestijnen, omdat dat geen geclaimde grond is. Hoe ze vanaf daar al hun afval naar beneden gooien bovenop de hoofden van de Palestijnen. Hoe onze reisgidsen niet mee mochten naar bepaalde regio’s van hún land, en wij wel! Hoe velen vrouwen niet door de checkpoints mochten en daardoor geen medische hulp konden krijgen op het moment dat zij bevielen en zo hun kind verloren. En dit was niet tijdens de intifada ’s, dit was de ‘gewone’ dagelijkse bezetting!

Bijzondere ontmoeting
Ik zat daar met mijn westerse begrippen van vrede en samenleving. Ik besefte dat het verhouden tot een onderdrukking bijna onmogelijk is. Ik wilde geen kant kiezen, maar het leed was zo pijnlijk.
In Jerusalem zijn we naar het Holocaust Memorial Museum geweest. Een prachtig gebouw waarin op indrukwekkende wijze wordt terug verwezen naar de verschrikkelijk pijnlijke geschiedenis. Vervolgens loop je naar buiten en kijk je uit op een prachtige vallei vol met illegale nederzettingen. Hoe kan het zijn dat leed  zo’n patroon is in onze geschiedenis? Hoe kunnen we met alle littekens die we hebben opgelopen weer blijven steken? Hoe kan het dat wij mensen dit elkaar blijven aandoen?
De meeste inspiratie heb ik deze reis gehaald uit een ontmoeting met een bijzondere man, Daoud Nassar. Ondanks dat het leven hem op allerlei manieren wordt moeilijk wordt gemaakt blijft hij vredig standhouden. Hij plant bomen omdat hij gelooft in de toekomst. En hij nodigt mensen van over de hele wereld uit om dat ook te komen doen, ook de Israëli. Hij werkt niet naar een toekomst met één staat of naar een toekomst met twee staten. “We moeten vanaf de grond beginnen, we moeten eerst vrede zaaien en hoop hebben voor de toekomst.”
Met Daoud zijn woorden kan ik mijn onbegrip en onvrede begraven en hoop blijven houden. Het conflict is ongelooflijk ingewikkeld maar laten we allemaal beginnen met één zaadje, hopelijk kunnen we op een dag samen oogsten.

Lotte Spaans, student pedagogiek, te Amersfoort

Aanmelden nieuwsbrief

Meeschrijven voor de FMS? Stuur je inzending (maximaal 400 woorden) naar info@foundationmaxvanderstoel.nl